Alpay Tayfun 'un Günlüğü

Git gide yalnızlaşıyorum galiba..

// Şubat 2nd, 2010 // Denemelerim

Bu aralar kabuğuna cekilip, tüm tehliklere karşı savunan bir kaplumbağa gibiyim..
Ne oluyor bilmiyorum.?

Gözlerim artık acıyor , buhulu bakıyorum. İnsanların en yakınım da ki insanların yüzüne bakarkene sadece olan durum için orada olduğumu hissediyorum. Ben neredeyim ?

İlk kez benli yazılar yazmaya başladım yoksa hayat artık benidemi yutuyor ? Ben demeyimi öğreniyorum 23 yaşımda ?
Hehe zaten hayatın taaa içindeyim ki nesini yutucak demi ey kardeşim ?

İnsanın söyledikleri değil söylemedikleri önemli derler. Söylemediklerim artık boğazıma düğümlenmeye başladı ama bir bu kadar ömür daha düğüm ile durabilirim..

Şarkılar dinliyorum özellikle haraketli tekno kafam dinlensin diye az vucudum dursun diye . Bana bu durmak hak değil galiba.

İş, spor derken tüm günüm yok oluyor. Sıkıcı bir durum demi ama hem ilerisi için bir adım hem de ne bileyim işte.

Bana bakışlarından anlayabiliyorum artık , basit insan , ağır insan , sıradan.. Peki onlara sorarım neden gece 12 lerde? ve ihtiyacın olduğun da ilk koştukları insan benim ?

Onlara bunu sorsanız derler ki ; İnkar ederler , gururlarından geçiremezler , kabul edemezler.
Ey arkadaş !

Kabul edeceksin sana hayat kuralı işte. Ben oynunu başlattığında bitirmeden gidemezsin. Ben işin içine girdimi bensiz çıkamazsın ?!
Sana da söylüyorum kanı deli arkadaşım yapamazsın . Edemezsin .

Tabi ki ben yine kendi beynimin koridorlarında geziyorum belkide hiç böyle bir şey yoktur ? His ler işte insanı yanıltır demi ?

Niye böyle amacı olmayan bir şey yapıyorsun diye aklından geçiriyorsun sen okuyan kişi *
Diyorum ya sadece yazıyorum burası benim günlüğüm ister oku ister okuma ben söylemek istediklerimi söylüyorum.

Söylemediklerim bende saklı kalsın. Bunu zaten söylesemde anlatsam da anlayamazsın ki ?
Anlasan ne kadarını anlayabilirsin ey arkadaş ?

Tüm gün iş yerinde çırpınıyorum , kimisine göre iş yapmıyor da olabilirim. Hastanede çalışmak külfetli iş cidden.
Memmuniyet sınırlarını zorluyor iş :)

Ehh işte insan kafasında ki herşeyi yapamıyor ki vallahi insanı kafasındaki 5 milyon şeyle gömerler toprağa :)
Yapacağım edecegim ile geçiriyorum zamanı.. Ama şikayetci değilim vallahi. (:

Sadece standart bir hayat istedim. Herkes mucizlerin , abartı umutların , prenslerin , prenseslerin beklentisinde..
Yetinmeyi beceremiyoruz.. Bende bunların içindeyim he ne dersin ?

Kim kimin herşeyi ile çok iyi ilgileniyor ? Arkadaşım dediğin insan bile senden bir haber ? Ne hali varsa görsün , banane sözleri sonralarında ise havalarda uçuşuyor ? Ne o gırtlağına kadar sıktım mı seni ? İhanet mi ettim ? Hakaret mi ettim ? Kalbimini mi kırdım ?

Hiç biri değil mi ? Hımm haklısın hiç bir şey yapmamak senin canını sıkmış olabilir ?
Buda olabilir biliyormusun hiç bir şey yapmamak da senin canını sıkmış olabilir bir şeyler yapmalıydım oysa demi ?

Müzik in sesini arttırdım… Daha iyi oluyor o müzik in tecno nun sesi daha çok beynimi zonklatıyor :)

Hiç bir şey yaptığım yok aslında o yüzden böyle tek başına bir amaçsız , öyle böyle gidiyor zamanlar..
Hiç amacımın olmadıgını da düşünme tabi ki . Kısa vadede harkülade planlanmış amaçlar harkülade bir şekilde işliyor :)

Peki ya bu aralar ben ne olacagım ?

En iyisi kapa şalteri otur oturduğun yerde diye düşünüyorsun demi ? Derdim yok anladın mı bunu ?
Sadece duygu yoğunluğu.