Çelişki
// Nisan 10th, 2009 // Hayat
Dayanamıyorum sensizlik düşüncesine. Dayanamıyorum bitti kavramına. Dayanamıyorum yok olmana.
Kendimden nefret ediyorum ne istediğimi bilemeyip seni çelişkilerime kattığım için. Kendimden nefret ediyorum seni kırıp hayal kırıklığına uğrattığım için. Kendimden nefret ediyorum kendimden nefret ettiğim için.
Bunları hak etmediğini düşünüyorum. Sana dediklerimi hak etmediğini düşünüyorum. Kendimi boğasım geliyor o zaman. Duymamalıydın benden böyle bir şeyi… Sen demeliydin bana bunları ben sana dememeliydim…
Kaçıp gitmek istiyorum kötü düşüncelerden. Aklıma gelmesin istiyorum. Yok, olsunlar aklımdan… Rahat bıraksınlar beni. Başımı yastığa koyduğumda huzur içinde uyumalıyım iki saat kıvranıp can çekişmemeliyim. Ama olmuyor bir türlü ne yaptıysam olmuyor. Ne yok oluyorlar ne de aklımdan gidiyorlar… Ben sabahlara kadar savaşıyorum, savaşıyorum, savaşıyorum sonra sen geliyorsun arkana saklanıyorum. Sen yenebiliyorsun onları. Ben yenemiyorum. Gece olsun istemiyorum. Yatmak istemiyorum. Biliyorum yine gelecekler. Bana rahat vermeyecekler. Seni de rahatsız ediyorum.
Biliyorum ne istersem yapmaya hazırsın. Biliyorum sendeki beni, sendeki yerimi, sendeki varlığımı… İşte o zaman seni hak etmediğimi düşünüyorum ve arkasından gelen birçok düşünceler. Altından kalkamıyorum hepsinin. Seni de çağıramıyorum. Yeniliyorum sensiz ben onlara…
Özür dilerim aşkım. Aşkımızı yıprattığım için… Özür dilerim aşkım birçok şey için. Sensiz yapamam. Gözyaşlarım avutmuyor beni… Her gece ağlamak bana bir şeyler katmıyor… Yanımda olmalısın. Ağladığımda avutmalısın beni bir bebeği avuturcasına… Gözyaşlarımı silmelisin kandırmalısın beni. Yeni bir sabaha senle uyanmalıyım. Senle, senle, senle, senle olmalı her saniyem. Ne dersin?
Süheyla.. G. Mart 27, 2007,
